Blijven Herdenken
Mijn vader was tijdens de Ramp 18 jaar en woonde op Schore. Hij hielp samen met zijn broer in Hansweert-West om met een roeiboot kinderen uit het raam van het Schippersinternaat Mariaoord te helpen ontsnappen. Het water stond daar destijds 3 meter hoog. De roeiboten trokken ze langs een staalkabel heen en weer, met de blote handen. Die kinderen werden vervolgens in Hansweert-West opgevangen in een school.
Mijn vader vertelde ons hier pas veel later over. Hij was daar erg bescheiden in, maar samen met zijn broer en zijn vader hebben ze heel wat mensen kunnen helpen, al was de ramp op Beveland minder erg dan elders. Mijn vader vertelde dat de mensen erg ontheemd waren maar dat al snel het leven na de Ramp zijn gewone gang weer ging. Nu pas snap ik beter dat hij er weinig en pas later met ons over sprak. Dat deed iedereen in die tijd. Gewoon doorgaan, de draad weer oppakken en niet zeuren; dat was het devies.
Nu zouden er hele praatprogramma’s, extra journaals en kranten aan gewijd worden en voor de slachtoffers en nabestaanden zou ruimte zijn om hun ervaringen te delen en gezamenlijkheid. Wat moet het eenzaam zijn geweest om over de meest vreselijke gebeurtenissen en verlies niet te kunnen praten. Juist het delen van ervaringen, het steun zoeken bij elkaar en het praten over wat je hebt gezien maakt dat je zo’n ramp beter kunt verwerken. Ik kan me voorstellen dat je dit vooral ook doet tijdens een goede maaltijd met elkaar. Daarover later meer.
Ik ging natuurlijk op zoek naar meisjes van het Internaat en via Facebook vond ik deze drie zusjes. Ze zaten al op me te wachten. De zussen Annie, Ria en Gré Tournoy. Ze hadden graag eens met mijn vader herinneringen op willen halen en hem willen bedanken maar dat is het nooit van gekomen. Ik nam zijn honneurs met alle plezier waar. Hun moeder was vroeg overleden in het kraambed. De baby werd bij een gezin in de randstad ondergebracht en omdat hun vader wilde dat zij met z’n vijven bij elkaar zouden blijven, bracht hij ze onder in het Schippersinternaat.
Ze vertelden er zeer gedetailleerd over; hun geheugen was nog tip top in orde. Vanaf Hansweert werden ze met de bus naar de Prins van Oranje in Goes gebracht en daarvandaan werden ze verdeeld onder verschillende gezinnen om uiteindelijk toch weer bij elkaar te komen. Ria had zelfs een speciale editie van de PZC bij zich die ten tijde van de Ramp werd uitgegeven. Wanneer het stormt, nu nog steeds, worden ze onrustig. Dat is wat natuurgeweld en zo’n ervaring met je doet en helaas zien we nu dagelijks op tv, gevolgen van aardbevingen en (natuur)geweld. Dat ontheemd zijn herkennen ze maar al te goed. Hun vader hertrouwde, kreeg nog een zoon en uiteindelijk vormden ze weer een gelukkig gezin met elkaar.
Ik mocht dit jaar bij de herdenking in Kruiningen aanwezig zijn en daar sprak ik met iemand die veel foto’s van de ramp bezit. Hij gaat voor me opzoek naar foto’s van Hansweert. Zo hou je de geschiedenis wel levend en ik ben heel benieuwd of ik ergens op de foto’s mijn vader en opa kan ontdekken.
Nog even terug naar het eten; in die tijd was het schraalhans troef dus een goede vullende soep werd vaak geserveerd aan de ontheemden. Bijvoorbeeld een klassieker als bruine bonensoep. Laat 1 kg. bruine bonen een nacht weken en kook ze gaar in een groeten bouillon met 1 knolselderij in stukjes, 4 winterwortelen, 3 uien, laurierblaadjes, knoflook en peper en zout. Laat lang pruttelen en pureer alles. Eet er eventueel een vegetarische rookworst bij en neem eens de tijd om bij te praten en ervaringen te delen met elkaar. Dat is echt waardevol.