GAS
Man en ik zijn van het gas af. Geheel toevallig komt dat nu heel goed uit met alle problemen in de Golfregio. Soms kan ik niet volgen wat daar allemaal aan de hand is en wat er gebeurt. En welke landen er allemaal bij betrokken zijn, worden gebombardeerd en zelf aanvallen uitvoeren. Wellicht dachten Trump en Netanyahu dat het een kwestie van een appeltje en een eitje was om daar orde op zaken te stellen. Toegegeven, Iran is een van de strengste regimes en vrouwen komen er bekaaid van af daar als ze al naar buiten komen. Maar het land blijkt heel wat meer in zijn mars te hebben en nu is het ineens een brandhaard van jewelste waar de hele wereld last van heeft. Niet alleen mensen die er wonen en gebombardeerd worden en op de vlucht zijn, maar ook in Afrika, Azië en Europa voelen zij en wij de gevolgen van dit alles. Er wordt zelfs over een autoloze zondag gesproken. Ik weet het nog hoor, die zondagen in 1973. Lopen over de snelweg en stilte op straat. Even dacht ik aan de corona-periode…..
Nou ja, gelukkig hebben we dus nu een elektrische kookplaat, dat scheelt een hoop als in een druppel op de gloeiende plaat. Het was hard nodig trouwens. De gaspitten waren kapot, en een van de kookplaten was gebroken. We zagen er aanvankelijk best tegenop, vooral omdat er een stuk van het aanrecht doorgezaagd moest worden, maar dat bleek erg mee te vallen allemaal. Wel hebben we een nieuwe groep laten aanleggen, omdat een elektrische kookplaat veel energie slurpt. Gelukkig hebben we veel zonnepanelen. Het ziet er ineens weer als nieuw uit in de keuken. Daarnaast kunnen we meer pannen kwijt, dat is eigenlijk best handig. Ooit hadden we maar drie gaspitten omdat we een stoomoven hebben, maar in de praktijk is een pan op het vuur, of ja, hoe zeg je dat nu, op de plaat, best fijn. Met al die ellende in de wereld heb je wel behoefte aan comfort food. Ik schreef er al vaker over. Dat is toch wel het minste wat je kunt doen; zorgen dat het in je eigen invloedsfeer fijn, vredig en gezellig is. Precies 6 jaar geleden zaten we in de corona lockdowns, raar he om dat nu zo te kunnen zeggen en erop terug te kunnen kijken. Ook dat ging voorbij, niet zonder slag of stoot, maar het ging voorbij. Ondanks dat het een diepe indruk maakte en er veel naars gebeurde, was het voor mij ook een tijd van veel wandelen, gezond leven en eten en weinig prikkels. Ik had zeg maar geen fear of missing out. En dat was stiekem best wel fijn. Ik ben benieuwd hoe we op deze tijd terugkijken en ik hoop maar dat de regeringsleiders beseffen dat het altijd en overal gaat om mensen. Mensen als jij en ik.
Op dit moment ben ik van de hartige taartplaat. Superhandig. Je neemt een rol bladerdeeg. Die wollen liggen in de supermarkt in de koeling. Je bakt ze even voor op 180 graden in de oven en belegt deze vervolgens met wat je maar in de ijskast hebt. Gisteren aten we de plaattaart met venkel en stukjes venkelworst. Afgelopen weekend kwamen er vrienden eten, toen belegde man de taart met champignons, witlof en geraspte kaas, maar spruitjes, pompoen of courgettes zijn er ook heerlijk op. Dat wat je op het bladerdeeg legt moet je eerst wel even roerbakken in de koekenpan met een uitje. Daarna beleg je het bladerdeeg ermee en bak je alles in de oven af in plm. 20 min. op 180 graden. Serveer met een salade erbij. Smullen maar.